Levenservaring

Zij die op leeftijd beginnen te raken, voelen dat zij meer weten dan toen ze dwaze tieners waren. Ze hebben dingen ervaren die anderen niet ervaren hebben, en gaan ervan uit dat zij met die specifieke ervaringen beschikken over de juiste levenskennis. Tevens suggereren deze lui een monopoly te hebben op kennis, door zichzelf de titel ‘levensdeskundige’ toe te kennen, om deze titel vervolgens te gebruiken om hun gelijk te onderbouwen. Echter, de ervaringen die mensen zich herinneren zijn voornamelijk de emotionele pieken en dalen van hun bestaan, beschreef ook psycholoog en Nobelprijswinnaar Daniel Kahneman over herinneringen in zijn boek ‘ons feilbare denken’. En op basis van deze emotionele pieken en dalen worden overhaaste conclusies getrokken. De inzichten die hieruit voortkomen omschrijft men als levenservaring.

Pieken en dalen in iemands leven worden bepaald door de hoeveelheid emoties die in diverse momenten losgekomen zijn. Hoe meer emotie iemand voelt bij een gebeurtenis, hoe meer de gebeurtenis wordt meegewogen in persoonlijke conclusies. En indien iemand juist conclusies trekt op basis van deze emotionele pieken en dalen, houdt dit indirect in dat men conclusies trekt op basis van emoties. De conclusies zijn dan niet rationeel, maar subjectief. Oftewel, de momenten waarbij de desbetreffende wijsgeer de meeste emoties ervaren heeft wegen het zwaarst, zo niet alleen, terwijl alle momenten objectief meegewogen zouden moeten worden. De conclusies zijn dan dus gebaseerd op het gevoel dat iemand achteraf ervaren heeft, maar niet op de feiten. Dit wetende kan geconcludeerd worden dat ieder mens een andere levenservaring heeft, of meer divers dan anderen, maar niet per definitie juist. Want, elk individu heeft andere emoties bij bepaalde gebeurtenissen. De een ervaart angst bij het zien van een zwarte weduwe, de ander bij het zien van een clown. De een ervaart geluk tijdens het comazuipen, de ander bij het spelen van een bordspel.

Sommigen omschrijven levenservaring als ‘een zwaar leven gehad hebben’ in een bepaald deel van het individuele bestaan, als vereiste om de titel ‘levensdeskundige’ te bemachtigen. En gezien de analyse in bovenstaande alinea komt deze definitie in de buurt. Want, wie een zware periode heeft meegemaakt, heeft hierbij hevige emoties gevoeld, doordat de amygdala (het hersengebied voor emoties) in deze situaties harder werkt. En een mens onthoudt beter in situaties waarin de amygdala extra hard werkt. Denk hierbij aan het oplopen van een trauma, waarbij de amygdala dusdanig hard heeft gewerkt dat het moment in de hersenen gebrand staat. Het beeld wordt dan regelmatig voor de geest gehaald door het brein. Een dergelijke ervaring telt daarmee zwaar mee in toekomstige conclusies van de desbetreffende persoon, als deze dit toelaat. Het is over het algemeen een ervaring die weinig vertelt over de toekomst, juist omdat de ervaring voldoende uitzonderlijk is geweest opdat het de emoties genoeg prikkelde om voortaan als herinnering meegewogen te worden.

Levenservaring kan dus omschreven worden als een leven waarin veel emotionele pieken en dalen hebben plaatsgevonden. Wellicht zijn mensen die veel emotionele pieken en dalen hebben gekend beter in staat om met uiteenlopende emoties om te gaan. Maar het idee dat iemand daardoor meer kennis in pacht heeft of daardoor een beter beeld van de realiteit bezit is lariekoek. Levenservaring geeft eerder een vertekenend beeld van de werkelijkheid, doordat de focus ligt op de emotionele pieken en dalen binnen het leven van een individu. Deze emotionele pieken en dalen tellen zwaarder en zorgen voor conclusies die voortkomen uit deze emotionele levensmomenten. En hieruit voort komt een subjectief wereldbeeld. Wie een realistisch wereldbeeld tracht te verkrijgen, dient zich daarom zo min mogelijk te laten beïnvloeden door de persoonlijke emotionele levensmomenten en dient de wereld realistisch en kritisch te observeren.

Filoso.nl – copyright ©