Geluk

Hetgeen waar velen thans naar zoeken, maar het niet lijken te vinden, is geluk. Men verwacht zeldzame aanwijzingen voor aanhoudend geluk te vinden in simpele zelfhulpboeken. De boeken verkondigen ‘de sleutel’ te bezitten tot levenslange voldoening, zonder er verder nog iets voor te hoeven doen. Als een oplossing die te regisseren valt vanuit een luie stoel, opdat het geluk niet meer op kan. Echter, ook aan geluk hangt een prijskaartje en een houdbaarheidsdatum.

Geluk is te verkrijgen door handelingen uit te voeren die de hersenen stimuleren om stoffen zoals dopamine en oxytocine aan te maken. Deze stoffen zijn verantwoordelijk voor het blijmoedige gevoel dat we ervaren bij geluk. Dopamine en oxytocine zijn net als drugs; we zijn eraan verslaafd en het is na enige tijd uitgewerkt. Zodra het is uitgewerkt, moeten we op zoek naar nieuwe stimulansen die onze hersenen nodig hebben om deze stoffen aan te kunnen maken. En hoe meer we ervan consumeren, hoe sneller de drug uitgewerkt raakt, lijkt het, waardoor we er alsmaar meer van nodig hebben. ‘De sleutel tot eeuwig geluk’ is een utopie (de drugs raken na enige tijd uitgewerkt) die we graag geloven (we zijn lui). Echter, voor het aanmaken van geluk moet men continu werken.

Geluk is iets vluchtigs dat telkens gewonnen moet worden uit nieuwe bronnen. Dit hoeven echter geen fundamentele bronnen te zijn zoals een nieuwe woonplaats voor een zonniger klimaat of een nieuwe geliefde voor de afwisseling. Want, elke verandering in het leven geeft slechts voldoening totdat de drug is uitgewerkt. Een zonnig klimaat geeft voldoening voor hooguit drie maanden. Na drie maanden is het zonnige klimaat een logisch onderdeel van het leven en is het niet meer interessant genoeg om erbij stil te staan. Oftewel, het wordt normaal. Uw complete bestaan opzeggen voor het bewust ervaren van drie maanden zonneschijn werkt dus niet ten goede van de lange termijn. Een korte vakantie biedt in dit geval mogelijk wat u zoekt.

Een nieuwe geliefde werkt voor geluk eventueel iets langer dan een zonnigere woonplaats. Maar een hele levensstijl opgeven voor ruim drie maanden spanning en jolijt is onverstandig. Om de lange termijn te bewaken is het daarom aan te raden om alsmaar nieuwe hobby’s en bezigheden te zoeken, alsook nieuwe uitdagingen om te voltooien. Ook plannen om naar uit te kijken laten de hersenen drugs produceren. Trouw daarom nooit zo snel mogelijk, maar plan de trouwerij ver in de toekomst. Zo produceert men jaren geluk uit voorpret, voordat de trouwerij begint. Is de trouwerij eenmaal afgelopen, dan begint de ontnuchtering. De drug raakt dan langzaam uitgewerkt. En dit werkt voor alles wat nieuw is. Plotseling een miljoen euro op uw bankrekening wordt na verloop van tijd normaal, evenals plotseling invalide raken (het bekende voorbeeld). U raakt eraan gewend opdat dergelijke gebeurtenissen op de lange termijn geen enkele invloed hebben op uw gemoedstoestand.

Voelt u er weinig voor om te werken voor uw geluk, dan blijft uw tevredenheid constant op het niveau waarnaar het terugkeert na de perioden van vreugde en pijn. Wat u ook doet, de drugs raken na verloop van tijd uitgewerkt. Geluk is nooit blijvend. Ook een enkele boterham kan u onmogelijk van oneindig veel voeding voorzien, maar u moet meerdere boterhammen per dag verteren. Micael Dahlén beschreef terecht; ‘het is nooit de bedoeling van de natuur geweest dat we gelukkig zijn. Het is altijd de bedoeling van de natuur geweest dat we probéren gelukkig te worden ‘. Dit klopt, want als we volledig en blijvend gelukkig zouden zijn, zouden we simpelweg niets meer nodig hebben. Maar om ons te ontwikkelen en om alsmaar ‘meer’ te willen, moeten we enigszins ontevreden zijn. Alleen in die staat blijven we streven naar ‘meer’, en alleen in die staat blijven we ons ontwikkelen. Dat is hoe de natuur het gewild heeft. De drang tot ontwikkeling is in de mens blijven hangen, als evolutionair voordeel. Hiervoor is het noodzakelijk dat mensen het gevoel hebben dat hen iets ontbreekt. En vanuit dit gevoel komt de continue drang tot het streven naar geluk.

Filoso.nl – copyright ©